Monitorujemy jakość paliwa na stacjach

Jakość paliwa na stacjach współpracujących z aplikacją Tankuj24 monitoruje Przemysłowy Instytut Motoryzacji (PIMOT) – czyli polski instytut badawczy kategorii A prowadzący badania między innymi z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz  jakości paliw oferowanych na stacjach.  

Współpraca z Przemysłowym Instytutem Motoryzacji została podjęta w celu zapewnienia użytkownikom aplikacji Tankuj24 najwyższej jakości paliw, które mogą zatankować na stacjach współpracujących z aplikacją. Jakość paliwa na stacjach Tankuj24, Instytut PIMOT sprawdza za pomocą specjalistycznego pojazdu badawczego, który pobiera próbki paliwa, wstępnie analizuje je na miejscu, a następnie zabiera do laboratorium do szczegółowej analizy.

Zobacz film jak badamy jakość paliwa

Zamieszczony film prezentuje specjalny samochód inspekcyjny PIMOT i Tankuj24, który jeździ po Polsce i bada jakość paliwa na stacjach. Film przedstawia także proces pobrania próbek paliwa na stacji do badania jego jakości oraz kilka ujęć z laboratorium PIMOT prezentujących jak wyglądają szczegółowe badanie paliwa.

Jak badamy jakość paliw –  szczegółowy opis techniczny

Pobranie próbek paliwa przeprowadzane jest zgodnie z normą PN-EN 14275:2013-06, w obecności pracownika stacji. Analizie poddawana jest benzyna i tradycyjny olej napędowy. Dla każdego z tych produktów badane są następujące charakterystyczne cechy:

W przypadku benzyny bezołowiowej:

gęstość w temperaturze 15°C (zgodnie z normą PN-EN ISO 12185) – metodą oscylacyjna z U-rurką. Niewielką objętość badanej próbki wprowadza się do U-rurki o regulowanej temperaturze. Mierzy się częstotliwość drgań i oblicza gęstość badanej próbki z zastosowaniem stałej pomiarowej wyznaczonej przez pomiar częstotliwości drgań U-rurki wypełnionej materiałem odniesienia o znanej gęstości.

prężność par (zgodnie z normą PN-EN 13016-1) – schłodzoną, nasyconą powietrzem próbkę o znanej objętości wstrzykuje się do termostatowanej komory, w której wytworzono próżnię. Po wstrzyknięciu do komory, próbkę pozostawia się do osiągnięcia równowagi termicznej w temperaturze badania wynoszącej 37,8 °C. Uzyskane całkowite ciśnienie w komorze jest równoważne sumie prężności par próbki i ciśnienia cząstkowego rozpuszczonego powietrza, a mierzy się je za pomocą czujnika ciśnienia ze wskaźnikiem. Zmierzoną całkowitą prężność par można przekształcić na równoważnik par suchych (DVPE), stosując równanie na korelacje.

skład frakcyjny (zgodnie z normą PN-EN ISO 3405) – próbkę analityczną destyluje się w określonych warunkach, zależnie od grupy, do której przyporządkowano próbkę, i systematycznie obserwuje się wskazania termometru oraz objętości uzyskanego kondensatu. Mierzy się objętość pozostałości w kolbie i odnotowuje stratę z destylacji. Koryguje się wskazania termometru do ciśnienia atmosferycznego, a uzyskane dane wykorzystuje się w obliczeniach zgodnie z charakterem próbki i wymaganiami specyfikacji.

zawartość siarki (zgodnie z normą PN-EN ISO 20846) – metoda fluorescencji w nadfiolecie. Próbka wprowadzana jest do rury do spalań w wysokiej temperaturze, gdzie siarka ulega utlenieniu do ditlenku siarki (SO2) w atmosferze wzbogaconej w tlen. Woda wytworzona podczas spalania próbki jest usuwana, a następnie gazy powstałe podczas spalania próbki są poddawane naświetlaniu promieniowaniem UV. SO2 absorbuje energię promieniowania UV i przechodzi w stan wzbudzony (SO2*). Promieniowanie fluorescencyjne emitowane podczas powrotu wzbudzonego SO2* do stanu stabilnego SO2 jest wykrywane w fotopowielaczu, a sygnał wynikowy jest miarą zawartości siarki w próbce.

zawartość żywic obecnych (zgodnie z normą PN-EN ISO 6246) – metoda odparowania w strumieniu. Odmierzona objętość próbki paliwa podlega odparowaniu w kontrolowanych warunkach temperatury i przepływu powietrza lub pary. Uzyskana pozostałość jest ważona i może być poddana dalszej obróbce przez przemycie rozpuszczalnikiem i kolejne ważenie.

W przypadku oleju napędowego:

temperatura zapłonu ( zgodnie z normą PN-EN ISO 2719) – metoda zamkniętego tygla Pensky’ego-Martensa. Badaną próbkę umieszcza się w tyglu i ciągle mieszając, podgrzewa się tak, aby wzrost temperatur był stały. Źródło zapłonu wprowadza się przez otwór w pokrywie tygla w regularnych odstępach temperatury z jednoczesnym przerywaniem mieszania. Najniższa temperatura, w której przyłożenie źródła zapłonu spowoduje zapłon par badanej próbki i szerzenie się płomienia ponad powierzchnią cieczy, jest zapisywana jako temperatura zapłonu pod ciśnieniem atmosferycznym otoczenia.

zawartość zanieczyszczeń (PN-EN 12662) – próbkę analityczną waży się i sączy pod próżnią przez uprzednio zważony sączek. Sączek z pozostałością przemywa się, suszy i waży. Zawartość zanieczyszczeń oblicza się na podstawie różnicy masy i sączka i określa względem masy próbki w mg/kg.

gęstość w temperaturze 15°C (zgodnie z normą  PN-EN ISO 12185) – w taki sam sposób jak przy badaniu benzyny.

skład frakcyjny (zgodnie z normą PN-EN ISO 3405) – w taki sam sposób jak przy badaniu benzyny.

zawartość siarki  (zgodnie z normą PN-EN ISO 20846) – w taki sam sposób jak przy badaniu benzyny.

Top